fresco
MUURSCHILDERINGEN IN POMPEII
Muurschilderingen worden ook wel frescos genoemd. Dat wil zeggen dat de                 schildering in de nog natte kalk op een muur werden gemaakt. Dat gebeurde met           waterverf. De achtergrond (kalkzandmortel) zoog de pigmenten in de verf als het ware op en werd een eenheid. Je moest zeer snel werken. Elk streepje moest meteen goed zijn. Deed je wat fout dan kon je het alleen a secco (= na het drogen) herstellen met temperaverf. Heb je nu niet nog meer bewondering dan eerst voor deze schilders? Niet dat ze bijzonder gewaardeerd werden
in het romeinse rijk. Het was gewoon werk zoals al het andere werk en de schilders waren meestal slaven.
  
De frescos zijn in 4 stijlen te verdelen.
 
- De oudste stijl wordt de eerste stijl genoemd. (200-80 v.Chr.)
Men probeerde simpel met verf duur marmer en andere steensoorten te imiteren. Om het zo echt mogenlijk te laten uitzien werd de muur per "marmerdeel" grof gestuct. Later in de eerste stijl      werd dit niet meer gedaan. Men ontdekte de mogelijkheid om alleen met verf allerlei effekten te     bereiken, zoals net echte pilaartjes of zogenaamd vooruitstekende randen.
- De derde stijl (20-54 n.Chr.)
De "doorkijkjes" die al waren veranderd in scenes uit de mythologie worden steeds belangrijker.
De zogenaamde architectuur (al die pilaartjes en bogen etc die de illusie van ruimte moesten         scheppen) werd naar de achtergrond gedrongen. Ze vormden nu als het ware de onbelangrijke  lijst van de schilderijen. Alle aandacht werd als vanzelf naar de schilderijen getrokken.
In het laatste deel van de derde stijl werd vooral de muur boven de schilderijen weer gebruikt om zogenaamde architectonische doorkijkjes te schilderen. Maar deze waren niet als "net echt" bedoeld, zoals in de tweede stijl, maar als (nog meer) decoratie.
- De vierde stijl (41-79 n. Chr.)
Nu waren we helemaal van de goden los. Deze stijl valt samen met de regeringen van de keizers Nero en Claudius. Er werd een complete fantasiewereld geschilderd die niets meer met de werkelijkheid van doen had. Ze leek op een theaterachtergrond waar de kamer zelf het podium was. Helaas kunnen we de rest van de ontwikkeling van de muurschilderkunst niet verder volgen omdat het leven in Pompeii en omgeving in 79 na Chr. natuurlijk abrupt stilstond. Misschien maar gelukkig ook want na verloop van tijd werden muurschilderingen zeer ouderwets gevonden en legde men zich toe op mozaieken.
In 1882 publiceerde August Mau zijn boek "Geschichte der decorativen Wandmalerei in Pompeii" .
Hij verdeelde voor het eerst de frescos in Pompeii in 4 verschillende opeenvolgende stijlen. Zijn
beschrijvingen werden al snel de standaard. De zwart-wit prenten naast de hier volgende beschrijvingen van de stijlen komen van zijn hand.
- De tweede stijl (80-27 v.Chr)
In de tweede stijl werd de eerste stijl vervolmaakt. De geschilderde neppilaartjes en randen           werden een hele architektuur. Pilaren en bogen werden zo geschilderd dat het net leek of je          kamer wel twee keer zo groot was als in werkelijkheid. Later in de stijl werden ook "doorkijkjes"  geschilderd. Nu is het net of je echt naar een andere kamer of naar buiten kijkt. Er werden nepkamers en vooral neptuinen geschilderd. Ten tijde van keizer Augustus werden de doorkijkjes steeds meer scenes uit de mythologie. Dus geen  realistische huis-tuin- en keuken scenes meer.
  .
Kun je na deze hele uiteenzetting nog geen stijl van de ander onderscheiden: geeft niets, ik herken alleen de eerste stijl 100% zeker en verder blijft het als leek gokken. Doet niets af aan de schoonheid van de muurschilderingen natuurlijk. Heel wat anders dan alle muren wit (brrrrr)