De doden van Pompeii
Op het moment van de uitbarsting had Pompeii zo'n 20.000 inwoners.
De meeste mensen konden vluchten. Maar er waren ongeveer 2000 mensen die achterbleven, of terugkeerden, om wat voor reden dan ook.
Zij stierven gelukkig meestal een snelle dood. (Min de angsten die ze daarvoor doorstaan hadden)
Als ze niet waren bezweken onder de zo onschuldig lijkende puimsteenregen (al wel snel 4 meter hoog!!!), of instortende gebouwen, was daar
de pyroclastische stroom. Dat zijn zwaar giftige vulkanische gassen met een hitte van 500 graden Celcius; je was in drie ademtochten dood.
Het vluchten uit de stad had dan ook niet zo heel veel zin, ook buiten de stad werd je door deze gassen ingehaald.
Zie voor meer:
"Einde van Pompeii".

Guiseppe Fiorelli (1823-1896)
Werd hoofd opgravingen van Pompeii in 1860. Hij ontwikkelde wat nu de 'methode Fiorelli' wordt genoemd.
In het kort wil dat zeggen dat er in de versteende aslaag holtes overbleven van vergaan, of halfvergaan, organisch materiaal. Dat konden menselijke
lichamen zijn, maar ook bv. hout. Je krijgt dan een soort mal, en wanneer je dat volstort met gips krijg je de oorspronkelijke vorm terug. Niet helemaal
in alle details, maar genoeg voor een goede indruk. Je noemt het eindresultaat een "cast".  Zie voor meer:
"Methode Fiorelli"
'De tuin van de vluchtelingen'. Mensen die via de Porta Noceria de stad uit
probeerden te komen. Gruwelijk en o zo fascinerend. Te zien voor de eeuwigheid

in het laatste moment van leven/doodgaan. Waarom liggen ze allemaal voor die
muur?  Konden ze de poort niet meer vinden? Ze waren er bijna, en kenden de

stad waarschijnlijk op hun duimpje.We zullen het nooit weten. 13 mensen vonden
hier de dood, waaronder 3 kinderen.
< Een drama op de trap in het huis van Fabius Rufus.
< Detail uit 'de tuin van de
vluchtelingen.
'
< En nog
 meer ingezoomd
Boven/ beneden anonieme  
slachtoffers
De zieligste afbeeldingen die ik ken. Eindigen in het
archeologische
depot / rommelhokje in Pompeii...
Zie ook het hondje.
Man en vrouw. Samen in het
sterven. Misschien kenden ze elkaar
niet eens.
<  In situ (dwz op de plek waar hij
gevonden is. Dat was bij de latrines van de
Palestra II.7.1)  Met een
hedendaags bordje
eronder "verboden aan te raken"

Arm mens, weggekropen in een hoekje...
< Herculaneum. Deze mensen hadden geprobeerd via zee te vluchten maar
dat was niet meer mogelijk in het natuurgeweld. Ze schuilden langs het
strand in boothuizen. Hier vonden ze de dood. Er zijn hier meer dan
200 skeletten gevonden.
Twee skeletten uit het huis van
Casa del Fabbro, waarvan een
zijn hoofd verbergt onder de
dekens
van een bed.
Arm mens. Zie je al die kleine
'onschuldige' puimsteentjes die

hem verstikt hebben?
De brokstukken van vallend
gesteente nog op zijn schouder.
Methode Fiorelli
Het einde van Pompeii
De brieven van Plinius
Meisje uit Pompeii meer dan 2000
jaar later in de schijnwerpers.Dit
had ze nooit kunnen verzinnen.
< De goden kunnen niet meer
helpen. (of misschien wel?)
Dit zijn de eerste 12 casts die gemaakt zijn
De tweede cast uit Pompeii ooit
gemaakt."Zwangere vrouw"
De "gestikte man." Eigenlijk werd de man andersom gevonden, met gezicht naar de
grond. Maar de fotograaf vond dit dramatischer. Sindsdien ligt hij zo. Cast uit 1868
jongetje, ongeveer 11 jaar. Cast
uit 1882.
In 1984 werd geëxpirimenteerd met doorzichtig epoxyhars.
Het idee was zo de resten van het skelet te laten zien en
tegelijkertijd de cast, dwz. de uitsparing in de vulkaansteen
die het lichaam achtergelaten heeft. Bij mijn weten is het
bij  dit arme meisje uit Oplontis gebleven.
De familie van Obellis Firmus.
De twee volwassenen aan de linkerhand houden
elkaars hand vast. Aan hun voeten liggen twee
kinderen in elkaars armen.
Prachtig gefotografeerd!
Een van de eerste casts  via de 'methode fiorelli', 1873 " Slapende man"
Het is zo'n vreedzaam plaatje. De man lijkt te slapen onder een vriendelijk

zonnetje. Hoe anders was de werkelijkheid waarin deze arme man stierf!!
Uit de beroemde brief die Plinius de jongere schreef (Hij was ten tijde van

de uitbarsting in Misenum, 30 kilometer westelijk van Pompeii) weten we
een beetje wat voor verschrikkingen deze mensen hadden doorgemaakt.
'As begon te vallen, zij het nog in geringe hoeveelheden. Ik keek om: een dikke
zwarte wolk kwam achter ons opzetten, die ons net als een bergstroom volgde en
de aarde bedekte. "Laten we van de weg afgaan," zei ik, "zolang we nog kunnen zien.
Want anders worden we door de menigte achter ons onder de voet gelopen." We
waren net gaan zitten, toen de nacht inviel, niet zo een zonder maan en met
wolken, maar het was zoals wanneer het licht in een afgesloten vertrek is uitgedaan.
Je kon het huilen van vrouwen horen, het janken van kinderen, het schreeuwen
van mannen. De een zocht al roepend zijn ouders, de ander zijn kinderen, enkelen
probeerden ze aan de stem te herkennen. Sommigen beklaagden hun eigen lot, anderen

dat van verwanten. Er waren er die uit vrees voor de dood om de dood smeekten.
Velen hieven hun handen op naar de goden, maar meer nog meenden dat er nergens
nog goden waren en dachten dat die volstrekt nieuwe nacht voor altijd op aarde was
gekomen.'
Je ziet dat deze man zijn tunica omhooggerold heeft om beter te kunnen
rennen.Toch lijkt het of hij vrede heeft gevonden en zich heeft overgegeven aan

het onvermijdelijke.
Het hondje is een van de eerste casts
die helemaal lukte. 1874 "De waakhond
."
Het arme dier zat met een ketting vast aan

een voordeur en kon niet ontsnappen.
Twee casts gevonden op de via
Stabiana. 1875. Het meisje vooraan
had haar tunica over haar hoofd
getrokken in een poging haar gezicht

te beschermen.
x
Onderzoek, tekst en webdesign Sione van Walderveen
Delen op facebook