De doden van Pompeii
Op het moment van de uitbarsting had Pompeii zo'n 20.000 inwoners.
De meeste mensen konden vluchten. Maar er waren ongeveer 2000 mensen die achterbleven, of terugkeerden, om wat voor reden dan ook. 
Zij stierven gelukkig meestal een snelle dood. (Min de angsten die ze daarvoor doorstaan hadden)
Als ze niet waren bezweken onder de zo onschuldig lijkende puimsteenregen (al wel snel 4 meter hoog!!!), of instortende gebouwen, was daar de pyroclastische stroom. Dat zijn zwaar giftige vulkanische gassen met een hitte van 500 graden Celcius; je was in drie ademtochten dood.
Het vluchten uit de stad had dan ook niet zo heel veel zin, ook buiten de stad werd je door deze gassen ingehaald.
Zie voor meer:
"Einde van Pompeii".



Guiseppe Fiorelli (1823-1896)
Werd hoofd opgravingen van Pompeii in 1860. Hij ontwikkelde wat nu de 'methode Fiorelli' wordt genoemd.
In het kort wil dat zeggen dat er in de versteende aslaag holtes overbleven van vergaan, of halfvergaan, organisch materiaal. Dat konden menselijke lichamen zijn, maar ook bv. hout.
Je krijgt dan een soort mal, en wanneer je dat volstort met gips krijg je de oorspronkelijke vorm terug. Niet helemaal in alle details, maar genoeg voor een goede indruk. Je noemt het eindresultaat een "cast".  Zie voor meer:
"Methode Fiorelli"
'De tuin van de vluchtelingen'. Mensen die via de Porta Noceria de stad uit probeerden te komen. Gruwelijk en o zo fascinerend. Te zien voor de eeuwigheid in het laatste moment van leven/doodgaan. Waarom liggen ze allemaal voor die muur?  Konden ze de poort niet meer vinden? Ze waren er bijna, en kenden de stad waarschijnlijk op hun duimpje.We zullen het nooit weten. 13 mensen vonden hier de dood, waaronder 3 kinderen.
< Een drama op de trap in het huis van Fabius Rufus.
< Detail uit de tuin van de vluchtelingen.
< En nog
   meer ingezoomd
Boven/ beneden anonieme slachtoffers
De zieligste afbeeldingen die ik ken.Eindigen in het archeologische
depot / rommelhokje in Pompeii...Zie ook het hondje.
Man en vrouw. Samen in het sterven. Misschien kenden ze elkaar niet eens.
<  In situ (dwz op de plek waar hij gevonden is. Dat was bij de latrines van de Palestra II.7.1)  Met een bordje eronder "verboden aan te raken"
Arm mens, weggekropen in een hoekje...
< Herculaneum. Deze mensen hadden geprobeerd via zee te vluchten maar dat was niet meer mogelijk in het natuurgeweld. Ze schuilden langs het strand in boothuizen. Hier vonden ze de dood. Er zijn hier meer dan 200 skeletten gevonden.
Twee skeletten uit het huis van
Casa del Fabbro, waarvan een zijn hoofd verbergt onder de dekens
van een bed.
Arm mens. Zie je al die kleine
'onschuldige' puimsteentjes die hem
verstikt hebben?
De brokstukken van vallend gesteente nog op zijn schouder.
Methode Fiorelli
Het einde van Pompeii
De brieven van Plinius
Meisje uit Pompeii meer dan 2000 jaar later in de schijnwerpers.Dit had ze nooit kunnen verzinnen.
De goden kunnen niet meer helpen
(of misschien wel?)
Dit zijn de eerste 12 casts die gemaakt zijn
De tweede cast uit Pompeii ooit gemaakt."Zwangere vrouw"
"De gestikte man". Eigenlijk werd de man andersom gevonden, met gezicht naar de grond. Maar de fotograaf vond dit dramatischer. Sindsdien ligt hij zo. Cast uit 1868
jongetje, ongeveer 11 jaar.Cast uit 1882.
In 1984 werd geŽxpirimenteerd met doorzichtig epoxyhars.
Het idee was zo de resten van het skelet te laten zien en
tegelijkertijd de cast, dwz. de uitsparing in de vulkaansteen
die het lichaam achtergelaten heeft. Bij mijn weten is het
bij  dit arme meisje uit Oplontis gebleven.
De familie van Obellis Firmus.
De twee volwassenen aan de linkerhand houden elkaars hand vast. Aan hun voeten liggen twee kinderen in elkaars armen.
Prachtig gefotografeerd!
Een van de eerste casts  via de 'methode fiorelli', 1873 " Slapende man"
Het is zo'n vreedzaam plaatje. De man lijkt te slapen onder een vriendelijk zonnetje. Hoe anders was de werkelijkheid waarin deze arme man stierf!!
Uit de beroemde brief die Plinius de jongere schreef (Hij was ten tijde van de uitbarsting in Misenum, 30 kilometer westelijk van Pompeii) weten we een beetje
wat voor verschrikkingen deze mensen hadden doorgemaakt.

'As begon te vallen, zij het nog in geringe hoeveelheden. Ik keek om: een dikke zwarte wolk kwam achter ons opzetten, die ons net als een bergstroom volgde en de aarde bedekte. "Laten we van de weg afgaan," zei ik, "zolang we nog kunnen zien. Want anders worden we door de menigte achter ons onder de voet gelopen." We waren net gaan zitten, toen de nacht inviel, niet zo een zonder maan en met wolken, maar het was zoals wanneer het licht in een afgesloten vertrek is uitgedaan. Je kon het huilen van vrouwen horen, het janken van kinderen, het schreeuwen van mannen. De een zocht al roepend zijn ouders, de ander zijn kinderen, enkelen probeerden ze aan de stem te herkennen. Sommigen beklaagden hun eigen lot, anderen dat van verwanten. Er waren er die uit vrees voor de dood om de dood smeekten. Velen hieven hun handen op naar de goden, maar meer nog meenden dat er nergens nog goden waren en dachten dat die volstrekt nieuwe nacht voor altijd op aarde was gekomen.'
Je ziet dat deze man zijn tunica omhooggerold heeft om beter te kunnen rennen.Toch lijkt het of hij vrede heeft gevonden en zich heeft overgegeven aan het onvermijdelijke.
Het hondje is een van de eerste casts
die helemaal lukte. 1874 "De waakhond"
Het arme dier zat met een ketting vast aan een voordeur en kon niet ontsnappen.
Twee casts gevonden op de via Stabiana. 1875. Het meisje vooraan had haar tunica over haar hoofd getrokken in een poging haar gezicht te beschermen.


Onderzoek, tekst en webdesign ©Sione van Walderveen



     
   Gastenboek voor vragen en opmerkingen  op index  pagina